Portret - Griet Pauwels

Kun je jezelf even kort voorstellen: wat is je huidige rol?

Ik ben Griet Pauwels, 34 jaar, gelukkig getrouwd met mijn jeugdliefde en mama van twee.

Daarnaast ben ik ook erkend compliance officer en bestuurder en directielid bij Truncus.

Ik houd erg van sociale contacten: gezin, collega’s, netwerkrelaties,… Het geeft energie, maar het vraagt er ook wel wat. De zuurstof hiervoor doe ik op door momenten van bewust alleen zijn in te bouwen: hardlopen in de natuur heeft daarbij mij voorkeur. Zelfs na een half uurtje is mijn geest weer helemaal fris. Ideaal om onder de middag even tijd voor te maken, bijvoorbeeld.

Hoe ben je in de asset management sector terecht gekomen, en hoe is je loopbaan geëvolueerd?

Aan de universiteit koos ik o.a. voor consumentenrecht, financieel recht en kapitaalmarktenrecht. Tijdens mijn stage als advocaat rolde ik in compliance, waarna ik besliste om naar de sector, specifiek Truncus, over te stappen. Dat was in 2016.

Toen ik genoeg ervaring had opgedaan, in 2019, deed ik het examen bij Febelfin Academy en kort daarna werd ik erkend Compliance Officer voor Truncus.

In de zomer van 2021 – ik was dan nog in moederschapsrust van mijn zoontje – kreeg ik telefoon van onze CEO met de vraag of ik bestuurder en directielid wilde worden. Ik heb geen moment getwijfeld en meteen ja gezegd, ook al zat ik op dat ogenblik nog thuis met een baby en een overvolle mailbox.

Wat vind je aantrekkelijk aan je job en de asset management sector?

De variatie in mijn job maakt het boeiend. Wie kiest om voor een kleinere speler te werken krijgt vaak verschillende “petjes” op, dat geldt eigenlijk voor alle medewerkers binnen alle diensten én voor het management. Zo ben ik verantwoordelijke voor Compliance & Legal en kreeg ik de kans om mijn team hier in uit te bouwen. Daarnaast neem ik ook mee beslissingen inzake HR, nieuwe productontwikkeling, visie en strategie,… Ik onderhoud ook de contacten met de toezichthouder en met een groot aantal van onze B2B partijen.

Medewerkers bij kleinere spelers hebben veel kansen ook omwille van een uitgebreid en flexibel HR-beleid.

Welke uitdagingen heb je gekend, en in het bijzonder als vrouw?

Onze zoon (nu vier jaar) sliep de eerste drie jaar niet door. Je focust je dan vooral op de zaken die je goed kent, maar er is weinig ruimte voor groei, ondanks dat ik net bestuurder was geworden.

Gelukkig kende ik Truncus al vanbinnen en vanbuiten. Mijn tijdelijk lager energieniveau werd aanvaard, ik schakelde extra hulp in thuis en schafte een goede koffiemachine aan, en we werkten als één team aan onze missie en visie. Niet één keer werd aan mijn capaciteiten getwijfeld in die hele periode. Vandaag besef ik pas hoe erg ik die houding apprecieer in mijn collega directie- en bestuursleden.

Zo probeer ik nu zelf ook in mijn rol te staan: een professionele, maar mensgerichte aanpak.

Welke skills heb je zoal nodig in onze sector, en in jouw rol?

Zelfvertrouwen en dus af en toe “durven springen”, ook al weet je niet precies waar je naartoe springt.

Toen ik 25 was en aankondigde dat ik de stap zou zetten naar de asset management sector, kreeg ik van een oudere man in mijn omgeving die een eerder patriarchaal gedachtegoed had, de opmerking: “Bij een vermogensbeheerder? Ga jij dat wel kunnen?” Op dat moment was ik een beloftevolle jonge advocaat die elke dag groeide in kennis en ervaring. Als je niet sterk in je schoenen staat, kunnen zulke opmerkingen je in een hoekje duwen. Ik nam mezelf voor om dat niet te laten gebeuren. Vanaf het eerste gesprek met onze CEO heb ik meteen duidelijk gemaakt dat ik wilde meeschrijven aan dit groeiverhaal, maar dat ik vrijheid én waardering nodig had. Die kreeg ik.

“Faber Quisque fortunae suae” is mijn motto – ieder is de maker van zijn eigen geluk. Dat is wat ik doe en wat mij vandaag hier bracht. Ik ben dan ook geen échte voorstander van positieve discriminatie, noch noem ik mezelf een feminist. Maar wanneer er sprake is van gelijke kwalificatie is het in deze sector wel belangrijk om vrouwen extra kansen te geven. Ik ervaar dat een goed evenwicht in gender, in leeftijden,… in teams en in bestuursorganen een nieuwe blik geeft en tunnelvisie vermijdt.

Zijn er bepaalde misvattingen over onze sector?

Ik denk dat sommige vrouwen misschien niet snel geneigd zouden zijn om te solliciteren voor een job in onze sector omdat ze denken dat asset management een mannenwereld is, waar iedereen strak in het pak rondloopt en lange werkdagen een must zijn. Als je daarbij rekening houdt met het feit dat vrouwen thuis nog altijd net iets meer zorgtaken op zich nemen, dan resulteert dat vermoedelijk in een voorzichtige, “afwachtende” houding, waardoor ze eerder zouden kiezen voor een status quo in plaats van de sprong te wagen naar de asset management wereld.

Onterecht: ook voor vrouwen zijn er veel uitdagende jobs in onze sector én is het mogelijk om dit te combineren met een gezinsleven. Maar je moet het wel doen: het gesprek aangaan met je partner over gelijkheid in zorgtaken, anders werkt het niet. Vrouwen kunnen de zorgtaken soms ook moeilijk los laten: accepteren dat vaders ook perfect vlechtjes kunnen (leren) maken, of die nieuwe zomerschoenen voor de kinderen op de kop tikken, bijvoorbeeld – ook al is de uitkomst niet 100% zoals je het zelf in je hoofd hebt. Als dit dan wringt, hebben we dat soms ook gewoon aan onszelf te danken.

Dus mijn advies is om dit soort zaken bespreekbaar te maken, die controlebehoefte meer los te laten én ook vol voor die uitdagende rol te gaan.

Welk advies zou je geven aan andere vrouwen die interesse zouden hebben in een job in onze sector?

Probeer niet (altijd) het warm water uit te vinden en dus alles “from scratch” alleen te doen. Investeer in een netwerk: zowel professioneel als privé.

Wij wonen in een landelijk dorpje waar je niet met het openbaar vervoer geraakt, waar iedereen elkaar nog kent en waar alle ouders binnen de straal van 2 km rond de school wonen. Veel gezinnen zijn intussen goede vrienden geworden. Sta je in de file of is er echt een probleem? Dan is het vaak maar één of twee telefoontjes: er is altijd wel iemand die de kinderen kan meenemen. Dat is goud waard.

Hetzelfde geldt op professioneel vlak: ook daar kan ik altijd wel iemand bellen met vragen – en vice versa.

Wat zou je willen dat je zelf had geweten aan het begin van je loopbaan?

In een masterstudie rechten word je heel juridisch gevormd, je hebt geleerd om wetgeving op te zoeken, te interpreteren en je volgt de letter van de wet, maar hebt eigenlijk geen affiniteit met bedrijfsvoering. Ik heb dat echt on the field moeten leren: je hebt klanten en dus inkomsten nodig om personeel / consultants te betalen. En pas dan kan je binnen je operations beslissingen nemen: wat gaan we eerst doen, waar willen we voorloper in zijn, waar willen we in de “middengroep” zitten,…

Het heeft eventjes geduurd om te beseffen dat een kleine speler geen oneindige budgetten heeft en dat prioriteiten heel goed overwogen worden. Om die reden is ook het professioneel netwerk cruciaal.